Filip Goudeseune

Schilderen is voor Magda iets zintuiglijks. Een tube verf vastpakken doet deugd. Haar vingers vol vette olieverf vullen voelend en tastend, het gevoel in de onderbuik volgend, het vlakke canvas. De geur in het atelier herinnert Magda aan vervlogen dag: "Als kind was ik verzot op de geur van benzine. Nu brengt die verflucht mij in een soortgelijke vervoering. Olieverf geeft me een kick!" In haar schilderkamer verdwijnt alle notie voor tijd. "Soms komt mijn man controleren of ik nog leef, want als ik aan het schilderen ben, dan ga ik daar helemaal in op", schatert de voormalige slagersvrouw.

Haar eerste schilderijen waren zeezichten. De typische schilderijen met bootjes, weidse horizonten, paardenvissers en spelende kinderen. Ze hanteerde toen onbewust de figuratieve stijl: proberen zo nauwkeurig mogelijk de werkelijkheid af te beelden. Na die figuratieve stijl van in het begin - het kind moest nog leren lopen - raakte Magda begeesterd door de impressie. Een passie die uitmondde in een zee van experimenten. Van figuratief over impressionistisch naar abstract, na meer dan 200 schilderijen varandert Magda even complexloos en onbevangen van stijl als van kledij.

Enkele jaren geleden kocht echtpaar een mobilhome. Die werd door Magda al snel omgebouwd tot 'reizend atelier'. Ze tornde Gilbert mee naar het volledig op schilders gerichte Chateau de Boisson in de Provence voor een korte maar intense stage van acht dagen. Zonnebloemen en landschappen schilderen, maar nog veel meer.
Magda: "Daar heb ik echt leren werken met licht en schaduw. Wit tegenover zwart uitspelen in plaats van één overheersende basiskleur in het schilderij. Daar durfde ik niet ver genoeg in gaan. Doordat je in de Provence zit, gebruik je ook automatisch intensere kleuren. Er zijn bovendien enorm veel galerieën. Rondslenteren in galerietjes doe ik ook al veel liever dan shoppen!" 

Filip Goudeseune

 

Werther Vandersarren

Ik heb geen zin om hier allerlei technische uitleg te gaan geven over Magda haar werk. Dit zou trouwens alleen maar afbraak aan de passie waarmee zij te keer gaat. Alleen dit wil ik nog kwijt. Magda heeft les gevolgd en ze volgt nog les. Gaandeweg is de schildertechniek, het perspectief, de kleurmenging in haar werk gaan groeien. Ze is naar andere meesters gaan kijken en heeft nog meer geleerd. Ze heeft durf gekregen. Stilaan krijgt ze geloof in zichzelf, maar toch blijft ze nog steeds op zoek. Eén constante blijft. Haar passie. Dat zie ik in haar fauvistische kleuren; Ze worstelt en wroet met haar verf, ze schildert met haar vingers en haar hartenbloed. Maar ze blijft groeien. Ze blijft kritisch voor zichzelf.

Geen beter bewijs dan haar eigen woorden. Ongeveer een jaar geleden zag ik in de Mikke een schilderij waar ze de impressionisten toer begon op te gaan. Ik zei haar dat ze beter zo kon verder gaan want dat ze nu wel goed op weg was. Een paar maand later zag ik haar terug en ze zei: "Maar Werther toch. Met wat was ik bezig? Ik schilderde gelijk een nonne en ik zag het nog niet." Waren maar meer artiesten zo.

Soms twijfelt ze nog aan haar onstandvastigheid ik de keuze van haar thema's. Maar Don't Worry Magda dat bewijst alleen maar hoe groot je hart is. Je houdt van bloemen maar ook van dieren die bloemen opeten, je houdt van de zee maar ook van het platteland. Je houdt van de zwoele warme kleuren van de zomer maar ook van het koele grauwe van de winter.
Proficiat.
Werther Vandersarren